پرواز را بخاطر بسپار،پرنده مردنی ست

فراموش کردن بزرگترین قابلیت انسانی در من شده . فراموش میکنم هر آنچه که مثل تیغ تیز ، سخت بر قلبم فرود میآید را . فراموش میکنم که :

روزی زنده بود .... روزی بود .... هر روز با اخم بود

روزی عاشق بودم .... پر از اشک تنهایی بودم .... در آرزوی همین روز ها بودم

روزی بهترین بودم .... سربلند و آگاه بودم ..... مهر ه ی شطرنجی در صفحه ی منچ بودم

روزی کمترین بودم .... سیاه و کثیف بودم .... هیچ نبودم !

پای میکوبم در میان تمامی رنج ها که در باتلاق فراموشی فرو میروند و میخندم به آینده ای که به سادگی فراموش خواهم کرد

برای من در یک مقطع خاص سنی که بودم ، همیشه سوال بود که آدم بدون احساس چطور زندگی میکنه ؟ براش چطور ممکنه ؟ حالا من خودم هم عاری از احساس شدم ، احساسات خوب و شیرین ، فقط خشم و نفرت و حسد رو احساس میکنم . حتی غم هم که یکی از عمیقترین احساسات در من جایی نداره . قبلا یه نوشته داشتم توش نوشته بودم که میدونم باورت نمیشه چون فکر میکنی اینم به کابوس هست .

خیلی وقته که دنبال عشق در وجود خودم میگردم  ، یه بار یه چیزایی حس کردم ... ولی یه باریکه ی نور بود در دنیای تاریکی ! که محو شد ... خیلی ساده .... 

پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست

روزها سخت تر و سخت تر میشن  و من بزرگتر و بزرگتر

اونقدر بزرگ که به زودی منفجر میشم

درک تنهايی ٬ درک سکوت ، شادی ناشی از سلام يک کودک ٬ پرکردن ذهن با کلمات نامفهوم و خيالی ٬ پر کردن مغز با تاريخ زندگی ناسيوناليسم ها و آدام اسميت و انقلاب صنعتی و .....

خالی بودن معده و پالس های نيمه کاره مغز . گفتگوهای فکاهی و احساسی . کابوسهای ساده و دلنشين .....  شايد فکر کنی که دارم آدم احساساتی ای ميشم ٬ اما من همونقدر به احساسات احترام ميگذارم که به عقل !‌ 

سال من تموم شد و وارد ۲۰ سالگی شدم . عالی بود همه چيز رو تجربه کردم و خودم رو آماده کردم برای فردا فردايی که سخت تر از ديروزم خواهد بود . خسته ام ولی درمانده نيستم . بگم که حسودام چششون در بياد !!!

تجربه ام بعد از بيست سال چيه ؟‌ زندگی اونقدر قشنگه که ارزش من رو نداره !!!!!!!!!

اه بازم روز تولد حالم ازش بهم ميخوره ..... حالم ... اه ....